اطلاعات پزشکی

حقیقت در مورد کایروپراکتیک چیست؟

کایروپراکتیک ها برای درمان اختلالات استخوان ها، اعصاب، ماهیچه ها و رباط ها در کالج های بهداشتی در سطح فارغ التحصیل شرکت می کنند. آنها به عنوان دکتر در درجه های کایروپراکتیک فارغ التحصیل می شوند، اما آنها پزشک پزشکی نیستند.

در حالی که کایروپراکتیک ها به طور گسترده ای برای درمان کمر و گردن درد شناخته شده اند، آنها همچنین شرایط استخوان و بافت نرم را درمان می کنند.

در این مقاله به بررسی افسانه ها و حقایق مراقبت از کایروپراکتیک می پردازیم. ما همچنین آموزش‌هایی را که پزشکان کایروپراکتیک می‌گذرانند، اینکه چقدر این درمان‌ها ممکن است ایمن باشند و تحقیقات پشت این عمل را توضیح می‌دهیم.

پزشکان کایروپراکتیک چه گواهینامه هایی باید داشته باشند؟

یک افسانه رایج این است که پزشکان کایروپراکتیک مقدار قابل توجهی آموزش نمی بینند. در واقع، آنها معمولاً حدود 8 سال تحصیلات عالی را قبل از دریافت مجوز به پایان می‌رسانند.

کایروپراکتیک ها معمولا 4 سال تحصیلات کارشناسی دارند. آنها معمولاً پس از گذراندن دوره های علوم مانند زیست شناسی، شیمی، روانشناسی و فیزیک، کالج را با مدرک زیست شناسی یا حرکت شناسی به پایان می رسانند.

سپس در یک برنامه فارغ التحصیل کایروپراکتیک شرکت می کنند. به طور متوسط، این شامل 4 سال آموزش با مجموع 4200 ساعت آموزشی در واحدهای درسی است.

مشخصات برنامه کایروپراکتیک

بر اساس سال، یک برنامه فارغ التحصیل کایروپراکتیک معمولاً شامل موارد زیر است:

سال اول: دوره های آناتومی عمومی ، اصول کایروپراکتیک، بیوشیمی و آناتومی ستون فقرات.

سال دوم: دوره های آموزشی روش های کایروپراکتیک، آسیب شناسی، ارتوپدی بالینی، تفسیر تصویربرداری و روش های تحقیق.

سال سوم: دوره های کارآموزی بالینی، مراقبت های تلفیقی کایروپراکتیک، اطفال، پوست، مدیریت عمل و اخلاق و فقه.

سال چهارم: دوره کارآموزی بالینی که در آن دانشجو زیر نظر متخصص کایروپراکتیک تحصیل می کند و دوره های چرخشی را در بیمارستان یا کلینیک جانبازان انجام می دهد.

مطالعات دیگر اغلب با موارد ذکر شده در بالا همراه است.

هنگامی که آنها مجوز و گواهینامه را دریافت کردند، دکتر کایروپراکتیک خواهند شد.

متخصصان کایروپراکتیک اغلب آموزش‌ها و گواهینامه‌های بیشتری را در رشته‌های مختلف از جمله تغذیه ، پزشکی ورزشی و توانبخشی ارتوپدی دریافت می‌کنند.

آیا کایروپراکتیک ها مشروع هستند؟

یکی دیگر از افسانه های رایج این است که یک کایروپراکتیک صرفاً کمر یا استخوان های فرد را می شکافد.

متخصصان مراقبت های کایروپراکتیک را در اطراف دستکاری ستون فقرات متمرکز می کنند. با این حال، آنها ستون فقرات و چگونگی ارتباط ساختارهای آن با عملکرد بدن را نیز مطالعه می کنند.

پزشکان کایروپراکتیک برای بهبود چه چیزی تلاش می کنند؟

اکثر کارهای کایروپراکتیک شامل انجام تنظیمات برای بهبودی است:

کمر درد

شرایط مربوط به شلاق

گردن درد

سردرد

آنها همچنین ممکن است خدماتی مانند آزمایش و تجزیه و تحلیل وضعیت بدن و همچنین خدمات دیگری را که برای ترویج تغذیه و ورزش سالم طراحی شده اند ارائه دهند.

آیا کار می کند؟

تحقیقات نشان می دهد که مراقبت های کایروپراکتیک می تواند به طور موثر انواع مختلف دردهای حاد و مزمن - از جمله گردن درد، کمر درد و انواع خاصی از سردرد را تسکین دهد.

مطالعات دریافته‌اند که درمان کایروپراکتیک می‌تواند مانند داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) برای افراد مبتلا به کمردرد مفید باشد.

بیماران مبتلا به کمردرد که مراقبت های کایروپراکتیک دریافت می کنند نیز ممکن است کمتر از مواد افیونی برای تسکین درد استفاده کنند.

در مطالعات بالینی،محققان دریافتند  درمان کایروپراکتیک شدت کمردرد و ناتوانی را در مقایسه با گروه کنترل کاهش داد.

گاهی اوقات افراد از مراقبت های کایروپراکتیک همراه با مراقبت های پزشکی استاندارد مانند فیزیوتراپی، درمان دارویی و سایر درمان ها استفاده می کنند.

مانند سایر اشکال درمان، مراقبت های کایروپراکتیک برای همه آسیب ها مفید نخواهد بود. پزشکان باید جلسات را متناسب با نیاز فرد تنظیم کنند و یک متخصص کایروپراکتیک مجاز باید این روش را انجام دهد.

چه کسی می تواند سود ببرد؟

درمان کایروپراکتیک ممکن است به کاهش درد و ناتوانی در افراد مبتلا به برخی شرایط حاد و مزمن کمک کند، از جمله:

درد کمر

پژوهش در درمان کایروپراکتیک نشان می‌دهد که این یک شکل مؤثر از درمان برای کمردرد حاد است که دردی است که چند روز یا چند هفته طول می‌کشد.

درمان دستکاری ستون فقرات با بهبود اندکی در درد و عملکرد در بیماران مبتلا به کمردرد حاد همراه است.

در یک مطالعه 2018، بیماران مبتلا به کمردرد که مراقبت‌های پزشکی معمول به همراه مراقبت‌های کایروپراکتیک را دریافت کرده‌اند، در مقایسه با بیمارانی که مراقبت‌های پزشکی معمول را بدون مراقبت‌های کایروپراکتیک دریافت کرده‌اند، بهبود متوسطی را در شدت درد و ناتوانی گزارش کرده‌اند.

گردن درد

گردن درد دومین شکایت شایع سلامتی است که توسط افرادی که به دنبال مراقبت های کایروپراکتیک هستند گزارش شده است.

پژوهش نشان می‌دهد که مراقبت‌های کایروپراکتیک ممکن است برای افرادی که گردن درد مزمن و حاد را تجربه می‌کنند، تسکین درد ایجاد کند.

کایروپراکتیک هااز تکنیک های مختلف استفاده کنید هنگام درمان گردن درد - از جمله دستکاری قفسه سینه، دستکاری ماساژ و حرکت دادن گردن.

تکنیک های کایروپراکتیک برای گردن دردممکن است موفق ترین باشد هنگامی که مردم از آنها به عنوان یک درمان مکمل در کنار درمان دستی، کشش و ورزش استفاده می کنند.

سردرد

برخی شواهد نشان می دهد که درمان کایروپراکتیک - به ویژه دستکاری ستون فقرات - می تواند سردردهای میگرنی و سردردهای سرویکوژنیک را بهبود بخشد.

آرتروز

درمان کایروپراکتیک برای افراد مبتلا به درد کمر و گردن ناشی از آرتروز بی‌خطر است و گاهی اوقات افراد از آن به عنوان یک درمان مکمل در کنار درمان سنتی استفاده می‌کنند.

با این حال، پزشکان نباید دستکاری های کایروپراکتیک را روی مفاصلی که به طور فعال ملتهب هستند انجام دهند.

آسم

برخی از افراد مبتلا به آسم ممکن است از استفاده از درمان کایروپراکتیک به عنوان یک درمان مکمل سود ببرند، اما نباید از آن به عنوان جایگزینی برای درمان سنتی استفاده کنند.

علم حمایت از درمان کایروپراکتیک

یک بررسی در سال 2018 شامل 17 سال مطالعه شامل دستکاری یا حرکت ستون فقرات بود.

مطالعات اثرات این درمان ها را بر کمردرد مزمن مورد بررسی قرار دادند و نویسندگان به این نتیجه رسیدند که روش های کایروپراکتیک احتمالاً درد را کاهش داده و عملکرد را بهبود می بخشد.

بررسی 2017 اثر دستکاری ستون فقرات در درمان کمردرد را بررسی کرد. نویسندگان به این نتیجه رسیدند که درمان هم عملکرد و هم درد را در بیماران مبتلا به کمردرد حاد بهبود می بخشد.

درکالج آمریکایی پزشکان توصیه می‌کند کسانی که کمردرد دارند از انواع درمان‌های غیردارویی از جمله دستکاری ستون فقرات استفاده کنند.

محققان به طور کلی موافق هستند که برای تعیین طول و دفعات ایده آل جلسات کایروپراکتیک و شناسایی آسیب هایی که ممکن است از درمان های خاص سود ببرند، به مطالعات بیشتری نیاز دارند.

آیا این امن است؟

یکی از رایج ترین منابع اختلاف در مورد درمان های کایروپراکتیک مربوط به ایمنی است.

یک فرد ممکن است عوارض جانبی دستکاری ستون فقرات را تجربه کند، از جمله:

ناراحتی در مناطق تحت درمان

خستگی

سردرد

گزارش های گاه به گاه از خطر طولانی مدت مربوط به مراقبت های کایروپراکتیک وجود دارد.

درمجله ستون فقرات اروپا گزارش می دهد که یک عارضه نادر دستکاری ستون فقرات، سندرم دم اسبی است که شامل آسیب عصبی در قسمت تحتانی نخاع می شود. با این حال، مردم تنها چند مورد از این را گزارش کرده اند.

بیشتر ناراحتی ها و دردها در عرض 24 ساعت پس از دستکاری ستون فقرات کاهش می یابد.

سازمان بهداشت جهانی (WHO) بیان می‌کند که انجام دستکاری کایروپراکتیک برای افرادی که دارای شرایط خاص سلامتی هستند ناامن است. این شرایطعبارتند از :

بیماری های استخوانی و عفونت ها

استخوان های شکسته

مفاصل ملتهب، مانند موارد آرتریت روماتوئید

برخی از مشکلات گردش خون

عفونت های سیستم عصبی

بردن

یک متخصص کایروپراکتیک مشتاق باید هزاران ساعت قبل از دریافت مجوز صرف مطالعه کند. 

مراقبت کایروپراکتیک یک نوع درمانی بدون دارو، غیر تهاجمی و مقرون به صرفه است که ممکن است برخی از مشکلات اسکلتی عضلانی را درمان کند. در حالی که این شکل از طب جایگزین ممکن است برای همه مفید نباشد، متخصصان عموماً آن را برای اکثر مردم بی خطر می دانند.

راهنمای نخاع: آناتومی 

خلاصه

طناب نخاعی مجموعه ای طولانی از اعصاب و سلول هاست که از قسمت پایینی مغز تا قسمت پایین کمر امتداد دارد. این سیگنال ها را بین مغز و بقیه بدن حمل می کند.

آناتومی

طول طناب نخاعی در افراد مختلف متفاوت است. بر اساس برخی برآوردها ، طناب نخاعی ماده ها در حدود 43 سانتی متر (سانتی متر) است، در حالی که نرها دارای طناب نخاعی در حدود 45 سانتی متر هستند.

نخاع از سه قسمت تشکیل شده است: ناحیه گردن (گردن)، قفسه سینه (سینه) و کمر (کمر).

سه لایه بافت از نخاع محافظت می کند: سخت شامه، عنکبوتیه ماتر و پیا ماتر. پزشکان این لایه ها را "مننژ" می نامند. لایه ها به شرح زیر است:

 Dura mater :  بیرونی ترین لایه مننژهای نخاع است. این یک پوشش سخت و محافظ است.

فضای اپیدورال : بین دورا و فضای عنکبوتیه فضای اپیدورال قرار دارد. این جایی است که پزشکان ممکن است برای کاهش درد در حین زایمان و برخی روش‌های جراحی مانند جراحی آنوریسم ریه یا شکم، بی‌حسی موضعی را وارد کنند .

ماده عنکبوتیه: ماده عنکبوتیه لایه میانی پوشش نخاع است.

فضای زیر عنکبوتیه : بین ماده عنکبوتیه و پیا ماتر قرار دارد. مایع مغزی نخاعی (CSF) در این فضا قرار دارد. گاهی اوقات، پزشک برای آزمایش وجود عفونت، مانند مننژیت ، مجبور است از CSF نمونه برداری کند. آنها همچنین می توانند برای برخی از روش های جراحی مانند زایمان سزارین یا تعویض زانو، بی حس کننده موضعی را به این فضا تزریق کنند.

پیا ماتر : پیا ماتر لایه ای است که مستقیماً نخاع را می پوشاند.

پوشاننده نخاع و لایه های محافظ آن، ستون مهره ها یا همان استخوان های ستون فقرات است. این استخوان‌ها از پایه جمجمه شروع می‌شوند و تا ساکروم، استخوانی که در لگن قرار می‌گیرد، امتداد می‌یابند.

نواحی گردنی، سینه ای و کمری دارای تعداد استخوان های متفاوتی هستند. اکثر افراد دارای هفت استخوان ستون فقرات در ستون گردن، 12 استخوان در ستون قفسه سینه و پنج استخوان در ستون فقرات هستند.

سطح مقطع نخاع

اگر فردی "برشی" از نخاع را به صورت افقی بگیرد، یک ناحیه دایره ای در وسط می بیند که با لایه های محافظ (مننژها) پوشیده شده است. از این ناحیه دایره ای برآمدگی های عصبی امتداد یافته است. اینها از طناب نخاعی گسترش می یابند تا به نواحی مختلف بدن حس کنند.

نواحی کلیدی سطح مقطع نخاع عبارتند از:

ماده خاکستری : ماده خاکستری ناحیه تیره و پروانه ای شکل نخاع است که از سلول های عصبی تشکیل شده است.

ماده سفید : ماده سفید ماده خاکستری نخاع را احاطه کرده و حاوی سلول‌های پوشیده شده در میلین است که باعث می‌شود انتقال عصبی سریع‌تر اتفاق بیفتد. سلول های عصبی در ماده خاکستری به شدت با میلین پوشیده نشده اند.

ریشه خلفی : ریشه خلفی بخشی از عصب است که از پشت ستون فقرات منشعب می شود. با نگاهی به مقطع نخاع، بال های بالایی ماده خاکستری "پروانه" به سمت استخوان های ستون فقرات می رسد. بال های پایینی به سمت جلوی بدن و اندام های داخلی آن است.

ریشه قدامی : ریشه قدامی بخشی از عصب است که از جلوی ستون فقرات منشعب می شود.

گانگلیون نخاعی : گانگلیون نخاعی مجموعه ای از اجسام عصبی است که حاوی نورون های حسی است.

عصب نخاعی : ریشه های خلفی و قدامی به هم می رسند تا عصب نخاعی ایجاد کنند. 31 جفت عصب نخاعی وجود دارد . اینها احساس در بدن و همچنین حرکت را کنترل می کنند.

طناب نخاعی در تمام طول ستون فقرات گسترش نمی یابد. معمولاً در قسمت های بالای ستون فقرات کمری متوقف می شود.

برای بزرگسالان، این اولین یا دومین مهره کمری است. طناب نخاعی کودکان ممکن است کمی پایین تر، در مهره های دوم یا سوم کمری متوقف شود.

کارکرد

طناب نخاعی نقش حیاتی در جنبه های مختلف عملکرد بدن ایفا می کند. نمونه هایی از این توابع کلیدی عبارتند از:

حمل سیگنال از مغز : نخاع سیگنال هایی را از مغز دریافت می کند که حرکت و عملکردهای خودمختار را کنترل می کند.

انتقال اطلاعات به مغز : اعصاب طناب نخاعی همچنین پیام هایی مانند احساس لمس، فشار و درد را از بدن به مغز منتقل می کنند.

پاسخ های انعکاسی : طناب نخاعی نیز ممکن است مستقل از مغز در انجام رفلکس های حرکتی عمل کند. یک مثال، رفلکس کشکک است که باعث می شود زانوی فرد در هنگام ضربه زدن به نقطه خاصی به طور غیرارادی تکان بخورد.

این عملکردهای نخاع، تکانه های عصبی را برای حرکت، احساس، فشار، دما، درد و غیره منتقل می کند.

صدمات احتمالی

نخاع بخش ظریفی از بدن است. بنابراین مستعد آسیب است. تصادفات وسیله نقلیه، جراحات ناشی از گلوله و آسیب در حین انجام ورزش، همگی از علل بالقوه آسیب نخاعی هستند.

با توجه به نقشی که در ایجاد حرکت و احساس ایفا می کند، آسیب دیدن هر بخشی از نخاع می تواند باعث تغییرات دائمی در عملکرد فرد شود.

ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی ممکن است همیشه فوراً ندانند که فرد پس از آسیب چقدر عملکرد خود را از دست می دهد.

دو نوع اصلی آسیب نخاعی وجود دارد: کامل و ناقص.

آسیب کامل نخاعی باعث از دست دادن کامل حس و عملکرد حرکتی زیر سطح آسیب می شود.

طبق گفته آکادمی جراحان مغز و اعصاب آمریکا (AANS) ، تقریبا نیمی از آسیب های نخاعی کامل شده اند. نخاع لزوماً نیازی به قطع فیزیکی ندارد تا صدمه کامل ایجاد شود، اما آسیب ممکن است آنقدر قابل توجه باشد که خون نتواند به بافت عصبی جریان یابد و باعث مرگ آن شود.

آسیب نخاعی ناقص زمانی اتفاق می‌افتد که فرد هنوز عملکردی در نقطه آسیب یا پایین‌تر از آن داشته باشد. آنها هنوز هم ممکن است بتوانند یک طرف بدن را حرکت دهند یا عملکرد یا حسی داشته باشند.

گاهی اوقات، روش های جراحی و گذشت زمان می تواند برخی از اثرات آسیب نخاعی را کاهش دهد. پزشکان اغلب از اسکن های تصویربرداری مکرر و مطالعات عملکرد عصبی برای تعیین میزان آسیب نخاعی یک فرد استفاده می کنند.

خلاصه

طناب نخاعی سازمان پیچیده ای از سلول های عصبی است که مسئول حرکت و احساس هستند. این سیگنال ها را بین مغز و بقیه بدن حمل می کند.

داشتن آگاهی از محل و ساختار پوشش های محافظ نخاع می تواند به متخصصان مراقبت های بهداشتی کمک کند تا درد را برای برخی از روش ها تسکین دهند.

آسیب های نخاعی می تواند از از دست دادن حس تا فلج ناقص یا کامل باشد. یک فرد باید همیشه هنگام ورزش یا در حین فعالیت های دیگر از تجهیزات حفاظتی استفاده کند تا خطر آسیب را کاهش دهد.

با این حال، همیشه نمی توان از چنین آسیبی جلوگیری کرد.